Soms heb je van die momenten dat je voelt: ik moet even weg...

Rond Pasen had ik een paar vrije dagen, en besloot ik vrij spontaan een oude vriend op te zoeken in Bern, Zwitserland. Een kleine ontsnapping uit het dagelijkse. Met een hoofd vol hooikoorts, een hart vol verlangen naar een solo trip verliet ik het land.

Paasochtend en de start van de reis
De reis begon in Enschede, met een Paasochtend-ontbijt dat rechtstreeks uit een indie kookboek leek te komen. Mijn lief en ik aten zelfgebakken focaccia, croissantjes, eitjes en een plank vol groentes, beleg en liefde. Daarna bracht hij me naar het station. Een paar kussen, een knuffel, en ik was op weg. De trein naar Schiphol was rustig, zelfs de security op de luchthaven was opvallend smooth. Ondanks waarschuwingen geen paasdrukte te bekennen. Maar ik was daardoor wel drie uur te vroeg. Dus at ik een salade, begon te luisteren naar het audioboek Dilla Time, en masseerde fanatiek een acupressuur punt op mijn hand in de hoop m’n hooikoorts te verjagen (spoiler: tijdelijke winst, permanente beursheid).

Genève, regenbogen en Radisson-realiteit
De vlucht naar Genève verliep soepel, al zat ik naast een medesnotterende hooikoortslijder met een toiletrol op zijn schoot. Eenmaal geland begon de race tegen de klok: ik had een kwartier om een treinkaartje te kopen (de trein app die ik van te voren had geïnstalleerd werkte niet, want geen internet) en de trein naar Bern te halen. Uiteindelijk zat ik, 59 Frank armer, in een Zwitserse intercity die langs meren en bergen gleed. En ergens tijdens die rit: drie regenbogen. Ja, drie. Geen Photoshop, gewoon natuur. In Bern sliep ik in het Prizeotel Radisson, waar de douchekop zichzelf keer op keer liet zakken, de minibar bestond uit... niks (grapje, er was niet eens een minibar), en ik ontdekte dat "budget chic" soms gewoon “geen boeiend uitzicht" betekent. Maar ik was er, alleen, offline en dat was amazing.

Tweede Paasdag in Bern: kunst, beren en klokken
Tweede Paasdag begon met uitzicht over de stad vanuit het naastgelegen Rosengarten. Daarna een kort bezoek aan de beroemde beer van Bern (zielig of leuk?). Ik dwaalde door de Altstadt al waren alle winkels gesloten, want Paasrust. Ik besloot spontaan naar het Kunstmuseum te gaan. 25 Frank entree, maar ik kreeg er exposities voor terug, allemaal van vrouwelijke kunstenaars. Van expliciete aquarellen tot speels vormgegeven tentoonstellingen met een feministische knipoog: het museum was verfrissend. Al werd ik op een gegeven moment wel wat wiebelig van te veel naakte mensen en de kelder vol met maquettes.

Later die dag sprak ik af met Haiko, mijn vriend in Bern. We beklommen de klokkentoren van de Berner Münster. Ik, met hoogtevrees, zwetend en mentaal aan het aarden via de balustrade. Hij, vrolijk als altijd. Het uitzicht: fenomenaal. Het gesprek onderweg naar de top: nog beter.

Einstein, hiphop en spekkoek
Na de klim vonden we rust (en hiphop) in het naastgelegen Einstein Café. We bestelden drankjes voor elkaar zonder te zeggen wat het was. Ik kreeg een bloedsinaasappelmocktail, hij een gemberlimonade. Op de achtergrond speelde Gang Starr, daarna The Pharcyde. Ik moest lachen: ik had net gehoord hoe Runnin' geproduceerd werd in mijn audiobook.

Ons gesprek ging van West-Azië naar onze Indische achtergrond. Over familiebanden, koken, het ontbreken van die cultuur in Zwitserland. Over hoe belangrijk het is om soms terug te gaan naar wie je bent. Al is het maar via een stukje spekkoek.

Basel: ramen en een nieuwe tune
De dag erna reisde ik door naar Basel. Een stad die op sommige plekken een kruising lijkt tussen Londen en een architectendroom. Alles is schoon. Alles is duur. En de straten in de avond... bijzonder leeg, geen kip op straat, bijna eng. Ik at ramen voor 34 frank, vond troost in een Amorino-ijsje (kokos, chocola en stracciatella) en probeerde een creatief idee tot leven te brengen: een tune maken met de woorden Jack Wolfskin en H&M, random gevonden door Haiko op een briefje liggend op straat. En daarmee het startpunt voor een creatieve uitwisseling waarmee wij een ketting van creativiteit opgang willen brengen.

Ik besloot een tune te maken in Ableton. In een galmende hostel-wasbak recorde ik vocal variaties op 'Jack Wolfskin'. Het was zo corny en grappig dat ik vergat terughoudend te zijn om mijn stem te gebruiken. En dat is misschien wel het mooiste van deze hele reis: iets maken zonder dat het ergens naar toe hoeft te leiden. Van jezelf toestaan even weg te zijn. Even los van alles. Even terug bij jezelf.

Thuis: chocola, liefde en herstart
De terugreis verliep soepel. Op Schiphol pakte ik de trein, en een paar uur later was ik weer thuis. In een schoon en rustig huis met eten en liefde. En met het warme besef dat alleen zijn mooi is, maar samen zijn ook. En dat ik, ondanks alle snotterende nachten en uitgedunde bankrekening, dit soort mini-avonturen blijf koesteren. Want soms moet je gewoon even gaan. Om weer thuis te komen...

Wil je mijn updates ontvangen straight in je mailbox? Schrijf je dan in voor Van mail.