015 Daniéla: Een stem tussen werelden
Als zesjarig meisje staat Daniela Kara a.k.a. Éladani thuis mee te zingen met If I Could van Krezip. Zo opgaand in het lied dat ze niet eens merkt dat haar familie naar haar kijkt.
Pas als ze hun blikken voelt, beseft ze dat ze in het middelpunt van de aandacht staat. Verlegen als ze is, schrikt ze ervan. Maar één ding weet ze dan al zeker: zingen voelt goed. Wat begint als een kind dat liedjes zingt in de woonkamer groeit uit tot een leven waarin creativiteit steeds opnieuw een weg vindt. Via muziek, schrijven, tekenen, video en uiteindelijk een boek. Niet omdat ze kunstenaar wilde worden, maar omdat ze steeds op zoek was naar een manier om zichzelf beter te begrijpen: "Ik had altijd wel iets met tekenen, muziek en creëren."
Woorden voor wat je voelt
Muziek is thuis nooit ver weg. Haar vader speelde vroeger in een band en pakte af en toe zijn saz uit de hoek van de woonkamer. Haar moeder zingt in het kerkkoor. Toch duurt het tot haar veertiende voordat hiphop echt haar aandacht grijpt. De aanleiding is onverwacht. Een klasgenoot van haar oudere zus geeft haar een gebrande cd met artiesten als Nas, Mobb Deep, Ras Kass en Black Milk. Namen die ze nog niet kent, maar die direct iets losmaken. Met een instrumentale beat op de achtergrond begint ze te schrijven. Eerst voorzichtig, zoekend naar ritme en vorm. Veel leert ze zelf, door te luisteren naar artiesten als Lauryn Hill en eindeloos te oefenen. Muziek wordt een plek waar vragen mogen bestaan. Vragen over identiteit, over geloof, over opgroeien tussen verschillende culturen. Over wie je bent wanneer verschillende werelden iets anders van je verwachten.
Je eigen pad kiezen
Een belangrijk moment volgt wanneer producer, rapper en coach Geest MC een workshop geeft op haar middelbare school. Via hem komt ze terecht bij projecten als Videovirus en later Hip Hop Hard. Daar ontmoet ze andere jonge makers, onder wie MC ill-Cypha, met wie ze jarenlang zal samenwerken. Samen schrijven ze iedere zondag nieuwe teksten tijdens sessies in het inmiddels legendarische "partyhouse", waar vrienden, DJ's, producers en rappers samenkomen. Voor Daniela voelt het als een nieuwe wereld.
"Die zondag voelde als
een soort stapje in paradise."
Voor het eerst bevindt ze zich tussen mensen die dezelfde liefde voor creativiteit delen. Mensen die elkaar aanmoedigen, uitdagen en verder helpen. Een gemeenschap waarin experimenteren niet vreemd is, maar vanzelfsprekend. Toch gaat haar zoektocht over meer dan muziek alleen. Veel van haar vroege teksten ontstaan vanuit pijn, verwarring en boosheid. Als jonge Syrisch-Orthodoxe vrouw in Nederland probeert ze haar eigen plek te vinden tussen de verwachtingen van haar omgeving en haar eigen verlangens. Ze schrijft dagboeken vol vragen. Over religie, cultuur en vrijheid. Over wat het betekent om trouw te blijven aan jezelf. Door de jaren heen verandert haar perspectief langzaam. Waar haar werk eerst vooral naar buiten gericht is, verschuift de aandacht steeds meer naar binnen. Niet langer: waarom is dit zo? Maar: wat vind ik eigenlijk zelf?
De brug tussen werelden
Binnen haar opleiding Social Work ontstaat een belangrijk inzicht. In een supervisiebijeenkomst stelt een docent haar een vraag die blijft hangen. Wat als juist zij degene kan zijn die een brug slaat tussen verschillende werelden? Tussen de generatie van haar ouders en die van haar leeftijdsgenoten. Tussen traditie en persoonlijke vrijheid. Tussen mensen die zich herkennen in haar verhaal en mensen die die wereld helemaal niet kennen. Die gedachte laat haar niet meer los. Niet omdat ze namens een gemeenschap wil spreken, maar omdat ze ontdekt hoe waardevol het kan zijn om je eigen verhaal te delen. Dat gebeurt niet alleen in muziek, creativiteit krijgt steeds meer vormen. Ze schrijft gedichten, maakt video's, tekent, schildert en werkt dagelijks met jongeren als social worker. Al die disciplines lijken verschillend, maar draaien uiteindelijk om hetzelfde: betekenis geven aan ervaringen en ruimte maken voor gesprek. Zelfs haar moedertaal krijgt daarin een nieuwe plek. De laatste jaren schrijft en zingt Éladani steeds vaker in het Aramees. Samen met haar moeder zoekt ze naar de juiste woorden, uitdrukkingen en betekenissen. Niet alleen om de taal levend te houden, maar ook om nieuwe verhalen toe te voegen aan een cultuur die haar heeft gevormd. Wanneer ze in het Aramees zingt, voelt ze iets veranderen:
"Alsof ik even terugga
naar waar ik vandaan kom."
Een stem tussen werelden
Vandaag de dag voelt zij zich meer dan ooit thuis in de ruimte tussen verschillende identiteiten. Niet omdat alle vragen verdwenen zijn, maar omdat ze heeft geleerd dat ze niet hoeft te kiezen tussen werelden; ze mag beide meenemen. Het gaat om de gemeenschap waarin ze opgroeide, de vrijheid die ze voor zichzelf opeiste, de lessen uit haar werk en de creativiteit die al sinds haar kindertijd een constante factor is. Misschien komen al die lijnen samen in het boek waar ze momenteel aan werkt: Een persoonlijk verhaal over opgroeien, identiteit, geloof, vrijheid en de moed om je eigen pad te kiezen. Niet ondanks de gemeenschap waaruit je komt, maar juist in gesprek daarmee. Misschien is dat wel de belangrijkste les uit haar verhaal: jezelf zijn vraagt moed, vooral wanneer de mensen om je heen andere verwachtingen hebben. Juist door die zoektocht aan te gaan, ontstaat ruimte voor verbinding. En zo is zij een stem die niet hoeft te kiezen tussen werelden, maar ze met elkaar kan verbinden.
Meer afleveringen
